Irriteren aan je omgeving

Irritatie

Irritatie – Hoe komt het toch dat we ons laten verleiden tot het irriteren aan een anderen? En dan heb ik het niet over die malloten die hun boosheid op de lege winkelstraten na de avondklok uiten door ramen in te gooien.

De dagelijkse irritatie van je omgeving. De opmerkingen van iemand die dichtbij je staat.

Ook ik laat me ertoe verleiden om van binnen een onbestemd gevoel te krijgen als bijvoorbeeld mijn moeder met goed bedoeld advies komt. Ergens wil ik dan vol in de emotie gaan reageren. Alleen nu ik wat ouder (en wijzer) ben stop ik even die emotie. Want ik weet ook dat ik met die uiting mijn moeder verdrietig maakt. Niet perse wat zij nodig heeft of wat zij verdient, want ze bedoelt het goed.

Wat dan wel? Als ik dat gevoel krijg dat ik mijn irritatie meteen wil uiten dan doe ik een stapje terug. Dan stel ik mijzelf de vragen: Waarom voel ik deze emotie en wat wil ze hier nu mee zeggen?

Mijn persoonlijke irritatie modus gaat snel aan bij het voelen dat ik iets niet goed doe, dat het anders moet. Ik weet niet wat jou trigger is?

Daarnaast voel ik irritatie als ik over hetgeen waar kritiek op komt al lang heb nagedacht. Al best een standpunt heb, maar dat daar nu even nog aan getrokken wordt.

Irritatie

Maar nog meer als ik mij onzeker ergens over voel. Als ik nog niet helemaal weet wat ik van de kwestie vind.

Dus tegenwoordig probeer ik de zin te zeggen: ‘Ik hoor wat je zegt, maar ik weet het nog niet, kom er later op terug.’ De ander voelt zich dan gehoord, ik heb niet meteen toegegeven of ben niet in de ankers geschoten. Het blijft neutraal. Tot dat ik mijzelf de ruimte heb gegeven om hier over na te denken.

En soms dan heeft de ander een punt en soms ook niet. Maar wat belangrijker is, is dat ik na heb gedacht over wat IK er van vind. Hoe ik erin sta. En dat draagt weer bij aan de vorming hoe ik in stabieler in het moederschap sta.

Babysteps.. babysteps..

Wat doet kritiek vanuit je omgeving met jou? En hoe ga jij hiermee om?

Gerelateerde Artikelen

Onvoorwaardelijk ouderschap, wat is het nou?

Onvoorwaardelijk ouderschap dat doet ieder ouder toch? Zou je kunnen denken? Elke ouder houdt immer onvoorwaardelijk van zijn kind, niet?! Toch kunnen ouders onvoorwaardelijk van hun kind houden, terwijl het kind zich niet gezien voelt. Het is een manier van opvoeden wat om bewustwording vraagt.

Onvoorwaardelijk ouderschap laat je nadenken over de band die je met je kind wilt.
Het is een pleidooi voor kindgericht opvoeden.

Deze manier van opvoeden nodigt uit om te kijken. Niet alleen naar ons kind, maar naar de hele maatschappij. Straffen en belonen zit namelijk in onze hele cultuur. Het is logisch en soms ook goed bedoelt, maar hoe meer je er in verdiept hoe meer je ermee wilt stoppen. Zodat het kind zich gezien voelt, fouten durft te maken, en vanuit plezier de wereld te ontdekken.

Samen slapen of niet samen slapen?

Samen slapen met je kind is echter niet het antwoord op alle slaap drama’s, en de beste plaats om dit te bespreken is ergens waar je met gelijkgestemden hierover kunt praten. Zij begrijpen wat het is om samen te slapen.
Maar voordat je je aanmeld voor de groep ‘Samen slapen’ is het handig om ook de opsomming te lezen waarom je niet meer samen zou moeten slapen.

Minder roepen en toch duidelijker praten met je kind.

"Wie schreeuwt, voelt zich niet gehoord."
Heb je ook al vaak gemerkt dat er ergens iets fout loopt tussen jouw boodschap en de reactie van je kind? Dan is het tijd om jouw boodschap eens van dichterbij te bekijken. Ga eens na:
1. heb ik de volle aandacht van mijn kind?
2. begrijpt het kind mijn boodschap wel echt goed?
3. op welke manier geef ik mijn boodschap?
Lees in de blog hoe je er voor kan zorgen dat jouw kind echt naar je luistert (en dus doet wat je vraagt), zonder dat je moet gaan roepen.

Deel 3 – Door het sporten voelde ik me weer Iris (en sexy ;-)

Het moederschap heeft mij veranderd. Jou ook? Ik vind het best lastig om me naast moeder ook vooral Iris te voelen. Door te bewegen met liefde vind ik haar weer terug. Altijd. En dat is niet zo vanzelfsprekend, want die vrouw was ik echt kwijt na mijn eerste zwangerschap. En toen ik haar weer had gevonden, werd ik zwanger van mijn tweede. En kreeg ik bekkenbodemklachten. Wow, ik kwam er achter hoeveel invloed klachten hebben op het gevoel je niet sterk, mooi, sexy te voelen.

Reacties