#metime #selfcare en andere kreten

Desiree Graste - metime

Helemaal hot and happening. #metime claimen. Het zorgt voor meer ontspanning. Dat je je minder druk voelt. Minder stress ervaart.

Is dat zo? Is het zo dat als je je afzondert van je gezin dat dit minder stress geeft?

Begrijp me niet verkeerd. Ik vind zeker dat je dingen voor jezelf moet doen. Dat je daarvan oplaad. Dat het je plezier geeft. Dat het je een soort van vrijheid oplevert.

Waar ik echter kanttekeningen bij zet is… hoe langdurig positief is hetgeen wat het je oplevert in de strijd om #metime? In hoeverre lost het echt je problemen op die je ervaart in je gezin. Ik vind het symptoom bestrijding. Als jij die #metime hebt geclaimd en je moet verzetten tegen het schuldgevoel dat je daarvan ervaart, dan gaat het zijn doel voorbij. Zodra jij terug komt van die lange wandeling, waar je hopelijk enorm van hebt genoten, is het thuis nog steeds onveranderd. Je hebt nog steeds diezelfde issues als voor die wandeling. Je pakt het probleem dan niet bij de kern aan is mijn gevoel.

Eerst álle problemen binnen je gezin oplossen voordat je #metime gaat claimen is natuurlijk ook niet de bedoeling. Want net zoals de was in het washok.. er komt altijd wel weer iets voorbij dat opgelost moet worden.

Ok. Ik vind #metime dus geen oplossing voor de problemen binnen een gezin of zelf bij jezelf. Wat dan wel?

Diepe verbinding

Ik zeg dat als je juist een diepere verbinding met je gezin aangaat je automatisch ook meer rust en vrijheid gaat ervaren in het moederschap. En dat doordat je die rust en vrijheid gaat ervaren je minder #metime gaat claimen.

Waarom? Omdat je minder behoefte hebt aan die #metime. Je hoeft namelijk je niet af te zonderen om je fijn te voelen, goed te voelen. Dat kan ook in #wetime. En als je wel iets voor jezelf gaat doen. Dan doe je dat voor jezelf omdat je het fijn vindt, omdat het leuk is. Maar niet omdat het de problemen binnen je gezin oplost.

Je zult minder stress ervaren met meer #wetime omdat je niet meer in die verdomde spagaat zit. Als je moeder wordt, dan komt je gezin op de eerste plek. En dat gezin dat is iedereen in het gezin. Jij dus ook, je staat toch niet aan de zijlijn?! Het zal naar behoefte verdeeld moeten worden.

Ok, een praktisch voorbeeld.

Stel je hebt een taart. Een overheerlijke appeltaart. Wanneer beleef je het meeste plezier aan die taart? Je kunt natuurlijk die heerlijke appeltaart helemaal alleen opeten. Hem helemaal claimen omdat jij hem overheerlijk vindt. En ja, natuurlijk zul je het lekker vinden.

Appeltaart in tijd en aandacht verdelen

Maar achteraf? Dan is er toch helemaal geen bal aan dat je die taart alleen hebt opgegeten? En wat voor gevoel zou het je geven als je die taart samen met de mensen waar je om geeft hebt gegeten? Toch veel meer plezier? Iedereen is blij, iedereen heeft kunnen genieten. En dan hoeft die taart nog niet eens helemaal precies evenredig verdeeld te zijn geweest. Het kan namelijk zo zijn dat je dreumes wel een stukje wilt proeven, maar dat hij echt niet zo’n groot stuk hoeft als je partner. Is dat dan oneerlijk? Nee, zijn behoefte is gewoon anders.

En zo is het ook met tijd, aandacht die er binnen een gezin is. Het is veel leuker om die tijd samen te delen. Om samen ergens van te genieten. En soms iets meer dan een andere keer. Je baby heeft veel tijd en aandacht nodig. Maar dat is evenredig aan zijn behoefte. Is dat dan oneerlijk? Nee. Oneerlijk is het in mijn ogen niet. Alleen wel accepteren dat op dat moment jouw behoefte wellicht wat achtergesteld is. Erg? Soms zal dat wel flink balen zijn. Echter zul je nog smachtend naar deze tijd terug kijken als je kind je minder nodig heeft en jij weer zeeën van tijd hebt. Overvloed aan #metime zonder dat je hem geforceerd hoeft te claimen.

Er is een tendens bezig dat je #metime moet nemen. Soort van mommyshaming 3.0 als je geen tijd voor jezelf en je hobby (als je die al hebt) neemt. Ook ik heb me achter mijn oren gekrabd. Hoe sta ik hierin? Me-time, tijd om iets voor mezelf te doen. Ik heb het gevoel dat ieder moment dat ik aan het werk ben dat ik me-time heb. Ik geniet zo ontzettend van mijn werk dat ik niet nog iets anders wil behalve moeder-zijn en aan mijn onderneming Mamamentje werken. Wil dat dan zeggen dat ik nooit languit op de bank ‘Wie is de mol?’ of ‘Emily in Paris’ kijk? Echt wel, maar ‘Wie is de mol?’ hoeft niet persé op de zaterdagavond want we nemen hem gewoon op en kijken hem op een moment dat het uitkomt. Als de kinderen een keertje alleen in slaap vallen zonder dat ikzelf er naast in slaap ben gevallen (mag ik die ook tellen als #selfcare?) of als ze bij opa en oma logeren. We zien wel.

Prioriteit is dat de kinderen het goed hebben.

Als ze thuis zijn, betekent dat ik of mijn partner onverdeelde aandacht voor ze hebben. Als ze ergens anders zijn, het kdv bijvoorbeeld, dat ik weet dat ze daar ook blij en vrolijk zijn. Als zij niet goed in hun vel zitten, dan kan ik dat ook niet. Dat is denk ik dat diepgewortelde moederinstinct.

Dus mij helemaal afzonderen als ik weet dat het thuis even niet zo gezellig is? Mwah, ik ben daar gewoon niet voor geschikt.

Mijn metime

Of ikzelf niet eens een time-out nodig heb? Ja hoor, soms wordt het me ook teveel, maar dan ga ik liever de keuken opruimen of de was ophangen dan dat ik ergens in de chaos een tijdschrift ga lezen. Dat gaat toch helemaal niet? Wel eens geprobeerd hoor, nadat ik weer eens zo’n advies had gelezen dat je ontspannen een boek moet gaan lezen en dat je je als herboren voelt.. uh.. ik kan echt geen woord onthouden als ik vol stress iets aan het lezen ben. Ten tegelijkertijd de duplo mij om de oren vliegt. Jij?

Overigens als jij dat wel kunt en dat het jou rust geeft dan ben ik de laatste die je tegenhoud.. Ik doe alleen liever iets wat toch nog gedaan moet worden. Iets waar ik niet al te veel bij na hoef te denken. Dat ik tegelijkertijd of tot rust kom of juist ga nadenken hoe ik iets kan aanpakken zodat het de volgende keer anders gaat. 

Accepteren en aanpassen. Zonder jezelf natuurlijk helemaal weg te cijferen. Want jij, jij wilt ook gewoon een stuk van die appeltaart.

Ook de rust en de vrijheid ervaren bínnen het moederschap? Dat kan. Neem eens een kijkje bij de fijne professionals die er aanwezig zijn op het platform. Zij kunnen je zeker weten verder helpen in een ouderschap dat bij JOU past.

Gerelateerde Artikelen

Onvoorwaardelijk ouderschap, wat is het nou?

Onvoorwaardelijk ouderschap dat doet ieder ouder toch? Zou je kunnen denken? Elke ouder houdt immer onvoorwaardelijk van zijn kind, niet?! Toch kunnen ouders onvoorwaardelijk van hun kind houden, terwijl het kind zich niet gezien voelt. Het is een manier van opvoeden wat om bewustwording vraagt.

Onvoorwaardelijk ouderschap laat je nadenken over de band die je met je kind wilt.
Het is een pleidooi voor kindgericht opvoeden.

Deze manier van opvoeden nodigt uit om te kijken. Niet alleen naar ons kind, maar naar de hele maatschappij. Straffen en belonen zit namelijk in onze hele cultuur. Het is logisch en soms ook goed bedoelt, maar hoe meer je er in verdiept hoe meer je ermee wilt stoppen. Zodat het kind zich gezien voelt, fouten durft te maken, en vanuit plezier de wereld te ontdekken.

Samen slapen of niet samen slapen?

Samen slapen met je kind is echter niet het antwoord op alle slaap drama’s, en de beste plaats om dit te bespreken is ergens waar je met gelijkgestemden hierover kunt praten. Zij begrijpen wat het is om samen te slapen.
Maar voordat je je aanmeld voor de groep ‘Samen slapen’ is het handig om ook de opsomming te lezen waarom je niet meer samen zou moeten slapen.

Deel 3 – Door het sporten voelde ik me weer Iris (en sexy ;-)

Het moederschap heeft mij veranderd. Jou ook? Ik vind het best lastig om me naast moeder ook vooral Iris te voelen. Door te bewegen met liefde vind ik haar weer terug. Altijd. En dat is niet zo vanzelfsprekend, want die vrouw was ik echt kwijt na mijn eerste zwangerschap. En toen ik haar weer had gevonden, werd ik zwanger van mijn tweede. En kreeg ik bekkenbodemklachten. Wow, ik kwam er achter hoeveel invloed klachten hebben op het gevoel je niet sterk, mooi, sexy te voelen.

Minder roepen en toch duidelijker praten met je kind.

"Wie schreeuwt, voelt zich niet gehoord."
Heb je ook al vaak gemerkt dat er ergens iets fout loopt tussen jouw boodschap en de reactie van je kind? Dan is het tijd om jouw boodschap eens van dichterbij te bekijken. Ga eens na:
1. heb ik de volle aandacht van mijn kind?
2. begrijpt het kind mijn boodschap wel echt goed?
3. op welke manier geef ik mijn boodschap?
Lees in de blog hoe je er voor kan zorgen dat jouw kind echt naar je luistert (en dus doet wat je vraagt), zonder dat je moet gaan roepen.